Ekainaren 18an Vistalegren egindako ekitaldian, kontzertazio-sindikatu handietako liderrek "erreferente kontinentaltzat" hartu zuten Espainiako Estatua, eta beharrezkotzat jo zuten "Europar Batasunean aldaketa sozial sakon" bat gertatzea. Esther Lynchek (CES) Espainiako Estatuko eredua txalotu zuen, "neurri sindikalek funtzionatzen dutelako froga" gisa, eta prekaritateari, murrizketei eta xenofobiari amaiera emateaz hitz egin zuen. Ildo horretan, "berrarmatzeaz eta austerizidio berri batez" ohartarazi zuen Unai Sordok (CCOO), eta aldarrikatu zuen ezinbestekoa dela "Europan gehiago sakontzea". Pepe Alvarezek (UGT), berriz, "lan-eskubide gehiago, genozidioen amaiera eta jasangarritasuna" defendatu zituen, argudiatuta "planetarik gabe ez dagoela lanik".
Greba-deialdiei dagokienez, Alvarezek honakoa proposatu zuen esplizituki: "Migratzaile guztien greba-egun batera deitu beharko genuke, egiten duten guztia jakin dadin". Yolanda Diazek, bestalde, ondokoa zioen PPko diputatu baten akatsari esker onartutako lan-erreformari buruz: "Jendeak egin zuen [erreforma] kaleetan eta grebetan, ez beltzez jantzitako gizonek".
Europako Institutu Sindikalaren (ETUI) eta Eurofounden datuen arabera, zorraren krisiaren ondorengo aldiak (2010-2012) aldaketa nabarmena ekarri zuen hitzarmen-sindikalismoaren estrategian, mobilizazio orokortuei dagokienez batik bat. 2012ko martxoaren 29ko eta azaroaren 14ko greba orokorretatik, CCOOk eta UGTk ez dute estatu mailako 24 orduko greba orokor bakar batera ere deitu, eta, beraz, behealdean kokatu dira lanuzte masiboen deialdiei buruzko Europako rankingean.
Bien bitartean, Europa hegoaldeko beste herrialde batzuek askoz ere jarduera handiagoa izan dute. Grezian hainbat greba orokor izan dira azken urteetan (horietako bi 2025ean, lan-erreformaren aurka), Frantzian mobilizazio masiboak izan dira maiz aurrekontuen eta pentsioen murrizketen aurka, eta Portugalek 2025eko abenduan bizi izan zuen hamabi urtean izandako lehen greba orokorra, lan-erreforma atzerakoi bat bertan behera gera zedila lortuz. Espainiako Estatuko zentral sindikal nagusiek Europako rankingean duten posizio baxu hori ez da langileen oinarrietatik sortutako ekimen borrokalari sindikalaren ustezko faltaren ondorio (alderantziz), burokrazia sindikalaren kupulen erabaki politiko baten ondorio baizik. Izan ere, Europan sektorekako greba gehien egiten dituen herrialdeetako bat da Espainiako Estatua, bereziki garraioan, osasunean eta hezkuntzan; lan-gatazkek gora egin dute pandemiaz geroztik. Horrek gezurtatu egiten du, beraz, langileengandik abiatutako "borrokarako bultzada faltari" buruzko edozein aitzakia. ETUIren esanetan, 2025. urtean errekorrak hautsi ziren Europan, 1991tik egindako greba kopuruari dagokionez, baina gehienak sektorekoak edo eskualdekoak izan ziren, ez orokorrak.
Etengabea izan da CCOOk eta UGTk negoziazio instituzionalaren, "elkarrizketa sozialaren" eta greba orokorra tresna gisa desmobilizatzearen alde egin duten apustua, "gobernu aurrerakoiak" deitutakoak egon diren bitartean. Horiek horrela, klase-sindikatuen eta Kataluniako eta Euskal Herriko zentral sindikalen kritikak jaso dituzte; haiek zenbait deialdi egin dituzte berriki, nahiz eta irismen mugatukoak izan.
Europarekin alderatuz gero, Espainiako Estatuko sindikatu handiek Europa iparraldean edo erdialdean ikus daitezkeen jarrera antzekoak izan dituzte, non kontziliaziorako tradizioak eta lege-murrizketek greba orokorrerako deialdiak mugatzen baitituzte. Hala ere, Europa hegoaldean, baldintza ekonomikoak eta lanekoak gogorragoak izan diren eremuan hain justu, lanuzte masiboek ohiko tresna izaten jarraitu dute, batez ere eskuinak agintzean. Airean geratzen den galdera da ea CCOOren eta UGTren burokrazia sindikalen hitzarmen-estrategia eraginkorragoa izan den, murrizketak geldiarazteko eta lan-eskubideak konkistatzeko mobilizazioa baino; edo, kontrara, desmobilizazioa indartu ote duen, langile-klasea gero eta pobreagoa den eta patronala irabazi errekorrak lortzen ari den testuinguruan.
